Το Success Story της Φιόνας Γεωργιάδη

Φιόνα Γεωργιάδη

H πρωταγωνίστρια της νέας ταινίας του Νίκου Περάκη εξιστορεί στη ΓΥΝΑΙΚΑ την πορεία της από τα αμφιθέατρα της Νομικής Αθηνών μέχρι τις θεατρικές σκηνές της Νέας Υόρκης και τα ελληνικά κινηματογραφικά πλατό.

Ένα νεαρό κορiτσι στέκεται ανυπόμονα ανάμεσα στους αποφοίτους στην τελετή ορκωμοσίας αυστηρού και υψηλού κύρους πανεπιστημίου της Γηραιάς Αλβιόνας. Ο πρύτανης τη συγχαίρει για την προσπάθειά της, της απονέμει το μεταπτυχιακό της δίπλωμα στο Ευρωπαϊκό Δημόσιο Δίκαιο και τη ρωτά για τα επόμενα σχέδιά της. Εκείνη χαμογελά αμήχανα, απαντά κάτι αόριστο και ξεγλιστρά αθόρυβα από το οπτικό του πεδίο. Στη σκηνή που ακολουθεί, βρίσκεται στον πίνακα ανακοινώσεων του αεροδρομίου του Λονδίνου τσεκάροντας την επόμενη πτήση για Νέα Υόρκη. Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι απόσπασμα από κινηματογραφικό σενάριο, δεδομένου ότι οι τολμηρές αποφάσεις, αυτές που ξαφνιάζουν τους γύρω σου και αλλάζουν τη ζωή σου πιο γρήγορα, βρίσκουν πιο εύκολα θέση σε παραγράφους βιβλίων και κινηματογραφικά πλατό παρά στην πραγματικότητα. Κι όμως, αυτός ήταν ο τρόπος με τον οποίο η Φιόνα Γεωργιάδη επέλεξε να κλείσει το κεφάλαιο της Νομικής –για την οποία δούλεψε συνολικά 7 χρόνια– και να χαρίσει στον εαυτό της μια ευκαιρία να ασχοληθεί με αυτό που πραγματικά επιθυμούσε: την υποκριτική. «Ήμουν πάντα πολύ καλή μαθήτρια, υπήρχαν χρονιές που τελείωνα με 20 το Κολλέγιο Αθηνών. Ως έφηβη, ήμουν ιδεολόγος και πολύ ρομαντική, πίστευα πως θα μπορούσα να αλλάξω τον κόσμο προς το καλύτερο και οι νομικές σπουδές ήταν το όχημα για αυτόν τον σκοπό. Η πρώτη μου επαφή με το θέατρο έγινε μέσω μιας σχολικής παράστασης, σε ηλικία 11 χρονών. Δεν θα ξεχάσω ποτέ πώς ένιωσα, ήταν υπέροχο το συναίσθημα του να είσαι πάνω στη σκηνή. Συμμετείχα σε θεατρικά δρώμενα σε όλη τη διάρκεια του σχολείου και ως φοιτήτρια πλέον στη Νομική ξεκίνησα να παίρνω παράλληλα μαθήματα φωνητικής, αυτοσχεδιασμού και υποκριτικής στο Θέατρο των Αλλαγών. Μέχρι εκείνο το σημείο δεν χρειαζόταν να επιλέξω, ανταποκρινόμουν με σχετική άνεση σε όλες μου τις υποχρεώσεις και υπήρχε ισορροπία μέσα μου. Στο μεταπτυχιακό, όμως, τα πράγματα ζόρισαν. Αφοσιώθηκα στο διάβασμα, πιέστηκα ψυχολογικά και αυτός ο φόρτος εργασίας με διευκόλυνε να πάρω μια απόφαση: δεν ήμουν ευτυχισμένη με αυτό για το οποίο πάσχιζα. Επέστρεψα στην Αθήνα για να δώσω εξετάσεις για την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος στον Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών και ολοκληρώνοντας κι αυτή την εκκρεμότητα άρχισα να διερευνώ πώς θα μπορούσα να εμπλακώ πιο ενεργά στο θέατρο. Εκείνη την περίοδο συνάντησα τον Γιώργο Καραμίχο, ο οποίος με συμβούλεψε να φύγω στο εξωτερικό, αν είχα τη δυνατότητα. Την ημέρα που ορκιζόμουν για το μεταπτυχιακό, ήξερα πως δεν θα έκανα ποτέ ξανά κουβέντες για θέσεις σε νομικά γραφεία και προοπτικές εξέλιξης στον συγκεκριμένο χώρο».

Η Νέα Υόρκη τής ταίριαξε. Σκληρή και ανταγωνιστική πόλη, άλλα και έτοιμη να υποδεχθεί τα όνειρα κάθε επίδοξου καλλιτέχνη, τη φιλοξένησε για τέσσερα χρόνια. Αρχικά, παρακολούθησε ένα σεμινάριο για musical theatre στο New York Film Academy και στη συνέχεια καθ’ υπόδειξη των δασκάλων της γράφτηκε στη δραματική σχολή ΗB Studio στο Μανχάταν. «Οι φίλες που έκανα εκεί αλλά και η σχολή έπαιξαν ιδιαίτερο ρόλο στο να περάσω καλά. Η σχολή λειτουργούσε σαν λέσχη, υπήρχε οικογενειακή ατμόσφαιρα και συνεργατικό πνεύμα. Οι καθηγητές μάς ενθάρρυναν να είμαστε δημιουργικοί, να δοκιμάζουμε διάφορες κατευθύνσεις, αλλά μας ενέπνεαν και αίσθημα ευθύνης για αυτό που κάναμε». Μετά τις σπουδές, δούλεψε στο θέατρο, συμμετείχε σε ταινίες μικρού μήκους και web series, συμπλήρωνε το εισόδημά της με μεταφράσεις και ιδιαίτερα μαθήματα ελληνικών και οργάνωνε τη νέα της ζωή χωρίς να έχει στα πλάνα της να επιστρέψει άμεσα στην Ελλάδα. «Δεν υπήρχε επαγγελματικά καμιά επαφή με το ελληνικό στοιχείο, μέχρι τη στιγμή που μου πρότειναν να παίξω στο Σταθάκειο Πολιτιστικό Κέντρο της Ομοσπονδίας Ελληνικών Σωματείων Νέας Υόρκης, στην Αστόρια. Θα συμπρωταγωνιστούσα με τον Στράτο Τζώρτζογλου στην παράσταση "Love - Βαλς με τον Έρωτα", σε σκηνοθεσία Χριστίνας Κάλλας και σκηνικά της διακεκριμένης εικαστικού Λυδίας Βενιέρη. Ήταν πολύ σημαντικό το βήμα αυτό για μένα, ξαφνικά απευθυνόμουν σε ένα μεγαλύτερο κοινό, με καταξιωμένους συντελεστές. Τελικά, γράφτηκαν πολύ θετικά σχόλια για την παράσταση, τα οποία στη συνέχεια μεταφέρθηκαν στην παραγωγή της τηλεοπτικής σειράς του ΑΝΤ1 "Μπρούσκο", που τότε αναζητούσε Έλληνες ηθοποιούς στην Αμερική. Έκανα μια οντισιόν και πήρα το ρόλο της Άλκηστης».

Διαβάστε τη συνέχεια στο gynaikamagazine.gr