Μαρία Λατσίνου: H τραγουδίστρια που μας έπιασε αδιάβαστους!


Λίγο πριν την πρώτη επίσημη παρουσίαση του πολύ καλού άλμπουμ της "Μια ανάσα δρόμος", η Μαρία Λατσίνου μιλάει αποκλειστικά στο JOY.

ΤΟΥ ΒΥΡΩΝΑ ΚΡΙΤΖΑ

 

Το ευρύ κοινό δεν την γνωρίζει. Ούτε κι εμείς τη γνωρίζαμε. Ακούγοντας όμως τη φωνή της στο νέο άλμπουμ «Μια ανάσα δρόμος», πάνω σε τραγούδια του Χρήστου Αλεξόπουλου, η Μαρία Λατσίνου μας τράβηξε την προσοχή. Οι “large” θεατρικές ερμηνείες της, σε έναν δίσκο με jazz αισθητική και rock attitude που δεν φοβάται να φωνάξει, ήταν μια ευχάριστη έκπληξη στο όχι και τόσο συναρπαστικό τοπίο της ελληνικής δισκογραφίας.

Με αφορμή λοιπόν τόσο την πρόσφατη κυκλοφορία του άλμπουμ όσο και την πρώτη live παρουσίασή του (αυτή την Τρίτη 28 Απριλίου, στο Θέατρο Πόρτα), είπαμε δυο κουβέντες με την τραγουδίστρια τηλεφωνικά.

Μαρία Λατσίνου

Μαρία, σε τι φάση σε πετυχαίνω; Βλέπω e-mails και έχω βάλει και ένα πλυντήριο.

Να το γράψω αυτό; Ναι, εννοείται. Έπλενα και τα πιάτα πριν… (γέλια)

Το «Μια ανάσα δρόμος» είναι κατ’ εμέ ο πρώτος πολύ καλός ελληνικός δίσκος για φέτος. Πώς προέκυψε; Με τον Χρήστο Αλεξόπουλο που έγραψε τα τραγούδια γνωριζόμαστε 18 χρόνια. Έχουμε ξανασυνεργαστεί. Εδώ και καιρό μου έλεγε να κάνουμε κάτι ολοκληρωμένο μαζί. Φτιάξαμε ένα σχήμα, αρχίσαμε να δουλεύουμε τα κομμάτια του και κάναμε κάποια live με τη σκέψη να οδηγηθούμε στο δίσκο. Αν δεν με τσιγκλούσε δεν θα συνέβαινε τίποτα, γιατί εγώ τραγουδάω και τελειώνει εκεί το θέμα, δεν το ψάχνω παραπάνω, για δίσκους κλπ…

Αποφάσισες να τραγουδήσεις «θεατρικά» για τον συγκεκριμένο δίσκο, ή είναι αυτός ο τρόπος ερμηνείας σου έτσι κι αλλιώς; Δεν ήταν κάποια απόφαση αυτή. Μάλλον ο στίχος και η μουσική με οδήγησαν εκεί. Ο Χρήστος με άφησε ελεύθερη να κινηθώ ελεύθερη όπως μου άρεσε. Ο τρόπος ερμηνείας δεν είναι εγκεφαλική διαδικασία, προκύπτει κάπως σαν ένστικτο, ας πούμε.

Η ερμηνεία σου στη «Χαμένη Γενιά» είναι εξαιρετική. Tι σημαίνει για ‘σένα το κομμάτι αυτό; Μου αρέσει κι εμένα πολύ. Λέει κάποιες αλήθειες που με πονάνε, γιατί ανήκω σε αυτή τη «χαμένη γενιά». Τη γενιά που στα 25 της προσπαθούσε με νύχια και με δόντια (με «δόντια» κυρίως...) να πιάσει μια θέση στο δημόσιο και χάθηκε μέσα σ’ αυτό. Έχασε δημιουργικά χρόνια, στα οποία θα μπορούσε να ψάξει άλλα πράγματα. Δεν περάσαμε δύσκολα παιδικά χρόνια, δεν είχαμε προβλήματα επιβίωσης. Ούτε το φαγητό μας έλειπε, ούτε ξέρω ‘γω η τηλεόραση. Απλώς ψάξαμε να βρούμε την άκρη μας και πέσαμε πάνω στα ρουσφέτια. Το ζούμε ακόμα. Αν δεν γνωρίζεις κάποιον, δύσκολα τα βγάζεις πέρα.

Κάνεις κάποια άλλη δουλειά παράλληλα με το τραγούδι; Ναι, κάνω μαθήματα φωνητικής. Τελείωσα νομικά, πήγα σε κάποια γραφεία, δεν «την πάλεψα» πάρα πολύ, δηλαδή αν συνέχιζα θα έπεφτα στα χάπια... Έβγαζα κάποια λεφτά παραπάνω, αλλά δεν τα χαιρόμουν. Τώρα βγάζω λιγότερα, όμως χαίρομαι με αυτό που κάνω. Είμαι πιο πλούσια! Εντάξει, αν είχα πέντε φράγκα παραπάνω θα πήγαινα μια εκδρομή, ξέρω ‘γω. Δεν τρελαινόμαστε…

Στις 28/4 έχουμε την πρώτη ζωντανή παρουσίαση του άλμπουμ. Θα είναι καλά, να έρθουμε; Θα είναι σούπερ! Κοίτα, εμένα αρέσει περισσότερο η σκηνή. Εκεί είναι ο χώρος μου. Το στούντιο με αγχώνει, με πιάνει η τελειομανία κλπ. Στη σκηνή είμαι πιο άνετα. Και βγαίνουν ωραία τα τραγούδια, τώρα στις πρόβες γουστάρω πολύ. Ωραίο το cd, αλλά το live ρε παιδί μου έχει άλλη ενέργεια!

Το άλμπουμ της Μαρίας Λατσίνου «Μια ανάσα δρόμος» θα παρουσιαστεί στο Θέατρο Πόρτα στις 28 Απριλίου, στο πλαίσιο του κύκλου συναυλιών «Τρίτες Παράλληλες». Είσοδος: 10 ευρώ.

Μαρία Λατσίνου